خشک کن های جذبی از طریق "تغییر فشار" (بر اساس اصل جذب نوسان فشار) به خشک شدن دست می یابند.
از آنجایی که ظرفیت هوا برای نگهداری بخار آب با فشار نسبت معکوس دارد، بخشی از هوای خشک شده (معروف به هوای بازسازی) کم فشار شده و به فشار اتمسفر منبسط می شود. این تغییر فشار هوای منبسط شده را حتی خشکتر میکند. سپس این هوا از طریق بستر خشک کننده که نیاز به بازسازی دارد هدایت می شود (یعنی برجی که قبلاً رطوبت قابل توجهی را جذب کرده است). هوای بازسازی خشک، رطوبت را از ماده خشک کن خارج می کند و آن را از خشک کن خارج می کند، در نتیجه رطوبت زدایی حاصل می شود. این دو برج به صورت چرخه ای بدون نیاز به منبع حرارت خارجی کار می کنند و به طور مداوم هوای فشرده خشک را به سیستم کاربر می دهند.
